Waarom zou je lid zijn van de SNB?
01-02-2014 | Artikelen | Algemeen | Schrijver: Thomas Knijnenburg
In mijn kennissenkring van roofvissers hoorde ik vaak dat “die SNB weinig nieuws te melden heeft en waarom zou je daar dan € 25,- per jaar aan uitgeven?”
Ik als SNB-lid gaf daar nooit antwoord op maar inwendig vond ik altijd wel dat ten eerste zo’n uitspraak een tikkeltje arrogant klinkt en ten tweede dat men blijkbaar niet helemaal begrijpt waar die club voor staat. Ik heb ondervonden dat de SNB wel degelijk een meerwaarde heeft, in het bijzonder nu er zoveel prachtige nieuwe initiatieven op de plank staan. Maar vooral de intrinsieke waarde van het “wij-gevoel” als verenigingslid spreekt mij zeer aan en die waarde lijkt mij vele malen meer waard dan een bedrag van pakweg twee pluggen…. Waar hebben we het over!
Sinds een jaar of drie ben ik lid van de SNB. Overgehaald op een meeting van Rentenaar in Zaandam door Gerard de Boer die daar als vrijwilliger met de SNB-tafel vertegenwoordigd was. Wij kenden elkaar al oppervlakkig doordat we vlak bij elkaar in de buurt wonen. Gerard legde me uit wat de voordelen van zo’n lidmaatschap waren: je krijgt vier keer per jaar een prachtig blad waar je veel informatie uit kunt halen maar ook bijdragen aan kunt leveren, je kunt de zeer interessante SNB-manifestatie gratis bezoeken (die was er een jaartje niet maar komt zeker weer op het programma) en vooral dat je door het lidmaatschap nieuwe hobbygenoten leert kennen. Ik wist toen nog niet dat ik binnen de kortste keren redactiemedewerker zou worden zodat ik daardoor alleen al veel mensen zou leren kennen maar dit ter zijde. Op de bestuurs- en ledenvergaderingen (die laatst genoemde werden iedere keer dramatisch slecht bezocht wat onbegrijpelijk is als je bedenkt hoeveel snoekvissers je daar kunt ontmoeten, maar de laatste trok gelukkig een ongekend groot aantal leden!) heb ik daarom veel contacten kunnen leggen, met in willekeurige volgorde o.a. onze peetvader Jan Eggers. Jan ken ik al van 1985 toen we dezelfde hengelsportwinkel van Kees Bijvoet in Alkmaar bezochten. Maar ook Jan Kiel die vroeger in de winkel van Bert Schouten van Handy Fish stond en zich met zijn maatje Guus in de snoekwereld onsterfelijk maakten door op één zaterdag een snoek van 128 cm en 131 cm te verschalken; en Bert Rozemeijer (wie kent hem niet!); Tim Koopman (de Musky-man); de gebroeders Notenboom; Robert-Paul Wolters die ons clubblad jarenlang een geweldige “push” heeft gegeven; Bram Recourt en vele anderen en waarbij ik speciaal nog Ingmar Boersma moet noemen die zich echt het apezuur voor onze club werkt. Maar ook voor mij onbekende snoekvissers waarvan er inmiddels een aantal mijn vismaatjes geworden zijn. Kortom, in relatief korte tijd mocht ik vele snoekvissers ontmoeten.
Vistijdschriften en -boeken lezen of beurzen bezoeken….
Van jongs af aan vis ik al en best fanatiek. Meestal met een zwager of vriend en daar bleef het bij. Natuurlijk werden ook de nodige visboeken en -tijdschriften gelezen om aan nieuwe informatie te komen maar op de een of andere manier blijf je zo toch een beetje steken in de visserij. Je hebt onbewust de neiging om altijd maar op dezelfde manier te blijven vissen. Je aan nieuwe zaken wagen doe je niet zo snel zonder in de praktijk gezien te hebben dat ook andere manieren van vissen leuk en effectief kunnen zijn. Op beurzen en meetings hoorde je wel eens wat maar in principe zijn vissers altijd het meest enthousiast over hun eigen ervaringen en vismethoden. Die beluister je dan wel maar inwendig denk je toch “Ja, ja, dat moet ik nog maar eens zien”. Als je echter nooit eens met zulke hobbygenoten de boot in stapt, zul je ook niets zien! Ik bemerkte zelf dat ik het meest leerde van vissers waarbij ik gewoon een dagje in de boot mee mocht gaan. Zo heb ik versneld de troltechniek geleerd van Ferry Hoogakkers uit Alkmaar. En als dan een paar leuke vangsten gemaakt werden op een manier waar je nog niet vertrouwd mee was, dan had ik het euforische gevoel dat er progressie gemaakt was in mijn visrepertoire, een progressie die door het lezen van alleen boekjes nooit zou zijn bereikt. Mijn insteek om daarom wat meer met anderen te gaan vissen werd daarmee wel gevoed. By the way….voelt u zich ook niet verloren in al die algemene mega-beurzen als de Visma, de beurs in Utrecht of het eiland Maurik? Het zal aan mij liggen maar ik heb altijd het gevoel dat ik als snoekvisser 95% van de standhouders voorbij kan lopen en ga meestal, zonder ook maar iets van mijn gading gevonden te hebben, onverrichter zaken naar huis….een illusie armer. Wat dat betreft was onze eigen SNB-Manifestatie zeer verfrissend en het is daarom jammer dat deze afgelopen jaar niet doorging door een tekort aan vrijwilligers maar ook door een tekort aan bezoekers. Vooral dat laatste is echt zonde, niet alleen voor de standhouders maar ook voor onze leden want je mist dan toch echt wat! Je vindt aldaar wel degelijk iets van je gading maar, belangrijker, je ontmoet er zielsgenoten. Op de grote beurzen voel ik me altijd verloren en kom ik vrijwel nooit bekenden tegen. Geen wonder…… tussen die duizenden karper-, witvis-en gelegenheidsvissers! Op de Manifestatie ontmoet je wel degelijk bekenden…. uitsluitend snoekvissers uit onze eigen club!
Mensen ontmoeten
Een sprekend voorbeeld over “ontmoeten” is het volgende. Na een bestuursvergadering gaan we meestal een dagje vissen en ik mocht instappen bij ene Arnold Glorie, een SNB-lid die zijn bootje ter beschikking stelde om te gidsen. We vingen die dag een paar mooie vissen maar belangrijker vond ik dat Arnold op mij als een “geklofte jongen” over kwam. Geen opschepperij, geen sterke verhalen waar je de wenkbrauwen bij fronst, maar een rustige, sympathieke gozer die weet wat snoekvissen is en ook tevreden kan zijn als het een dagje niet lukt. Daar houd ik van, genieten van het proces en je niet altijd maar blindstaren op resultaat. Vreemd genoeg levert zo’n instelling dan vaak juist wel de mooiste resultaten op!
Wij spraken eens af om in de buurt van zijn woonplaats Heemstede te gaan vissen. Met kleine plugjes op hele grote baarzen. Dat lukte op zich niet geweldig maar we hadden een topdag qua sfeer. We hielden elkaar daarna per mail op de hoogte van onze visresultaten en onze Arnold deed het telkens niet slecht. De ene meter na de ander verscheen op mijn beeldscherm! Ik heb er een geweldige visvriend aan overgehouden. Door hem kom ik ook eens op ander water want hij beschikt over een niet te grote alu-boot op een kanteltrailertje en een 6 pk-motor. Zo komt hij overal en ik ga maar al te graag met hem mee want met mijn boot is het zó moeilijk traileren dat ik dat maar uit mijn hoofd laat. Bovendien wordt onwillekeurig ook heel wat van hem opgestoken. Omgekeerd neem ik regelmatig ook, vooral jonge en beginnende vissers mee die op hun beurt van mij het nodige kunnen leren. Ik vind dat geweldig….. zo’n glunderend gezicht als hun eerste fraaie vis getoond kan worden!
Waarom geen informatie willen delen?
Een argument van vele sportvissers is dat zij geen enkele behoefte hebben aan het delen van informatie. Waarom zou je nu goede stekken prijsgeven aan figuren die je nauwelijks kent? Voor je het weet zitten er tientallen kapers op jouw kust! Nou, die instelling gaat tegen mijn principes in. Wat wil men dan… van anderen alles te weten zien te komen en zelf niets prijsgeven of delen? Een beetje visser, vooral op groot water, moet toch beseffen dat zulk water ten eerste geen privé-bezit is en dat je best een beetje moet kunnen vissen om aldaar mooie resultaten te behalen. Het klinkt misschien een tikkeltje als de nieuwe paus maar “je krijgt het meest als je weet te geven….”. Dit werd mij onlangs nog eens bevestigd door een psycholoog, Rene Diekstra, die altijd leerzame columns in onze krant zet. Hij stelt dat mensen die met een zekere regelmaat het gebaar van “geven zonder tegenprestatie” maken, zowel het welbevinden van anderen als van zichzelf vergroten. En dat geldt wat mij betreft dus ook met vissen.
En dan nu terug naar de SNB….. want daar kun je nieuwe hobbygenoten ontmoeten die jou blij kunnen maken maar ook andersom en wellicht ontmoet je daar dan een paar andere vismaten. Maar dan moet je echter niet in de leesstoel blijven zitten maar zeker ook de ledenvergadering en de Manifestatie bezoeken. Op de ledenvergadering hoef je niet persé een actieve inbreng te hebben, desnoods laat je het eerste deel over het reilen en zeilen van de club voor wat het is, en sluit je je later aan als de lezingen beginnen en de bijeenkomst een informeel karakter krijgt. Natuurlijk kun je ook gewoon bladen blijven lezen als Dé Roofvis, Rovers etc. die gevuld worden door hele en halve beroepsschrijvers maar die auteurs blijven toch tamelijk onbenaderbaar, waarmee niets negatiefs gezegd wil zijn over de kwaliteit van de bladen. Het zal wèl zo zijn dat als de advertentieverkopen van dergelijke professionele en commerciële bladen sterk terug lopen het bestaansrecht ook stopt. En dat zal niet het geval zijn met de SNB, die blijft gewoon overeind omdat één van de pijlers waarop de vereniging draait de belangeloze en tomeloze inzet van een legertje vrijwilligers is. En als u zich voor een of andere taak hierbij aansluit dan worden de mogelijkheden groter en groter. Natuurlijk is de SNB ook blij met de nodige adverteerders omdat met deze inkomsten de onvermijdelijke onkosten gelenigd kunnen worden.
Praktijkdagen, promoteam en gidswerk
Misschien is wel de allerbelangrijkste pijler….. ons blad Snoekerijen. Niet alleen voor het leesplezier maar vooral voor de informatieverstrekking over activiteiten en visavonturen van onze leden. Dat komt vier keer per jaar uit en het zal u niet ontgaan zijn dat de kwaliteit zowel qua inhoud als vormgeving telkens weer enige progressie kent door de inspanning van jarenlange inzet van diverse achterliggende redactieteams. Sterker nog….inmiddels kan het blad Snoekerijen zelfs concurreren met de commerciële bladen en dat door louter vrijwilligers! En het mooie is….. als u zelf iets wil melden of schrijven dan wordt die ruimte gewoon gemaakt. Denk nu niet “ik kan wel vissen maar niet schrijven” want het redactieteam beschikt over een paar taalspecialisten die uw verhaal (uiteraard in overleg) tot een prachtig artikel kunnen maken dat met trots teruggelezen kan worden.
Vooral beginnende snoekvissers kunnen via onze vereniging versneld kennis op doen op de praktijkdagen die elk jaar weer door met name Gert-Jan Rebel verzorgd worden. Maar ook hier gaat het niet alleen om het vissen maar ook om het “elkaar ontmoeten”. Dan worden er nieuwe vriendschappen gesloten en is dat niet prachtig in het tijdsbeeld van onze huidige maatschappij waar het altijd maar weer om individualisme en “ikke, ikke, ikke” gaat? En wat dacht u van ons nieuwe Promoteam? Ze komen eraan op beurzen, bij hengelsportverenigingen etc…….. om onze jonkies een beetje van die spelcomputers af te houden en bij te brengen dat er nog zoiets als natuur en een vissenwereld bestaat. En wat te denken van het nieuwste initiatief (lees Snoekrijen nr. 115 er nog eens op na) dat professionele visgidsen u gratis een dagje uitnodigen voor een sessie? Een schitterend idee waarvoor zeker veel animo zal zijn.
Tot slot
Misschien heeft het er ook veel mee te maken dat “roofvissen” een individuele en solistische bezigheid is die maximaal met twee of drie beoefenaars tegelijk plaats vindt. Ben je voetballer dan kom je iedere week al je teamgenoten tegen voor de wedstrijd en wellicht nog een paar keer voor een training. Voetballers vergroten hun prestaties ook niet door alleen maar voetbalboekjes te lezen maar door het met z’n allen in de praktijk te beoefenen. Dat is niet alleen gezellig maar schept ook een “verenigingsverband” en een “wij-gevoel”. Met alleen een clubblad lezen ontstaan die fenomenen niet. Dus….. wat houd je tegen: kom naar de ledenvergadering en bezoek de Manifestatie, ga eens naar zo’n praktijkdag of neem eens een kijkje bij een regiovergadering bij jou in de buurt. Je krijgt gegarandeerd nieuwe impulsen en je wordt nóg enthousiaster om in het nieuwe seizoen er weer flink tegenaan te gaan. Maak van de SNB een echte vereniging!
