|
Geschreven door Alma Nak
|
|
donderdag 21 december 2006 00:00 |
Prrrrrrrrrrrrrrr. De wekker. He, he, het is zover. De hele nacht al slecht geslapen, want het snoekbaarsseizoen is weer geopend. Logisch dat je dan wat onrustig bent. Snel scheren, wassen en aankleden, koffie zetten, in de thermoskan doen en de - van tevoren klaargezette - spullen bij elkaar graaien. Alles in de auto? Ja, dan maar snel wegwezen, richting jachthaven. Onderweg bekruipt hem het onaangename gevoel dat hij iets vergeten is. Verd..... de aasvisjes. Nou ja, dan maar alleen met kunstaas en ter plekke zien of er wat klein grut te vangen is. Aangekomen in de jachthaven koppelt hij de trailer achter de auto en controleert de benzinevoorraad in de boot. Alles in orde! Voor het eerst die ochtend voelt hij zich ontspannen. Ongeveer tien kilometer is het over die drukke tweebaansweg. Tjonge, waar gaat iedereen toch zo vroeg al naar toe??? Nog even en dan linksaf de brug over, eindelijk de rustige natuur in. Hij draait de brug op, maar als hij halverwege is..... Op dat moment komt er van de andere kant een auto, die pal voor de brug blijft staan. De chauffeur van de tegemoetkomende auto lijkt niet van plan om te wijken en achteruit rijden met een trailer + boot is niet eenvoudig op zo'n smalle brug. Alles liep net zo lekker, zou er dan toch weer een kink in de kabel komen. De man tegenover hem gaat eens rustig achterover leunen en doet zijn armen over elkaar. Hij besluit eens op z'n claxon te drukken. Het resultaat is dat de man een glimlach op z'n gezicht tovert en rustig een krant openvouwt. Dit gaat echt te ver. Snel denkt hij na. "Zal ik afwachten of moet ik nu de aanval openen?" flitst er door hem heen. "Bekijk 't, ik heb al lang genoeg gewacht, ik wil gaan vissen." Hij besluit dus voor de aanval te kiezen en stapt de auto uit. Hij tikt op 't zijraam van de auto. Nijdig slaat de man zijn krant dicht, opent zijn raam en kijkt hem geirriteerd aan. "Meneer," begint hij resoluut "als u de krant uit heeft, zou ik hem dan mogen?"
|
