| Geboren visser |
| Geschreven door Alma Nak |
| donderdag 27 maart 2008 00:00 |
|
Pas 7 jaar is hij en geregeld gaat hij met vriendjes uit de buurt vissen. Bijna altijd vlakbij huis, want ze mogen niet ver weg van hun ouders. Ze vissen in kleine slootjes en vijvertjes die de "cracks" lachend voorbij lopen.... Altijd moet hij spulletjes lenen van zijn vriendjes. Zijn moeder vindt dat gevis maar niks. Al dat gesmeer, laat die jongen gaan voetballen, da's goed voor zijn conditie. Maar voor voetbal voelt hij niets en vissen intrigeert hem des te meer. Maar ja, hij krijgt geen visspullen. Na maanden zeuren komt mamma thuis met een hengelsetje van 14,95. Zo'n hengel met molentje dat geen enkele toets lijkt te kunnen doorstaan. De koning te rijk is hij. En vol trots verschijnt hij aan het water. Zijn vriendjes lachen hem hard uit als ze zijn spullen zien, maar hij vist stuurs door. Maanden verstrijken, hij en ook zijn vriendjes vangen weinig vis. Als het nieuwe seizoen aanbreekt gaan zijn vriendjes inderdaad vrijwel allemaal op voetbal. Hij niet, ondanks de aanmoedigingen van zijn moeder. Dan, op een zaterdagmorgen als zijn vriendjes weer naar de voetbal zijn, gebeurt het.......Zijn dobber verdwijnt, hij zet de haak en een geweldige kolk verraadt iets gigantisch. Om kort te gaan: Zijn spulletje houdt het en hij vangt met veel moeite een graskarper van 96 cm. Als ik net mijn hond uitlaat, tref ik het joch huilend van emoties aan de waterkant. De karper in z'n armen geklemd. Hij gilt dat hij 'm aan mamma wil laten zien, maar ik weet hem ervan te overtuigen dat de vis dat niet zal overleven. "Nee, dat moet niet" zegt hij vol bewondering, "hij mag niet doodgaan hoor!" Terwijl ik mijn camera laat klikken zet hij de vis met trillende handen terug. Een week later, als ik bij hem thuis de foto's kom afleveren word ik door zijn moeder op de koffie uitgenodigd. Stralend bekijkt hij zijn foto's en als ik weer weg wil gaan komt een troepje jeugdigen mij luidruchtig tegemoet. De hengels al in de aanslag. Op mijn sarcastisch bedoelde vraag of ze niet moeten gaan voetballen word ik op hoongelach getrakteerd. "Nee meneer, daar zijn we mee gestopt hoor. Vissen is toch zeker veel cooler.......Nu, jaren later zie ik ons inmiddels groot geworden vriendje nog geregeld voorbij komen. Altijd groeten wij elkaar en geregeld toont hij me foto's waarop hij te zien is met vissen die u en ik moeilijk vangen kunnen, maar waarmee hij niet de minste moeite schijnt te hebben..... |