| Image Building |
 |
| Geschreven door Iboe |
| donderdag 07 april 2011 17:45 |
 Vaak horen en lezen we het, maar dan wel vooral in onze eigen gelederen: De lobbie van de beroepsvissers, hoe gering hun aantal in verhouding tot ons sportvissers ook is, is vele malen beter geörganiseerd. Datzelfde geldt voor de milieu activisten. Deze groepen krijgen, zo lijkt het wel, veel meer voor het voetlicht en krijgen dientengevolge ook meer gedaan. En dat terwijl wij met zoveel meer in aantal zijn en onze hobby een economische waarde vertegenwoordigd om U tegen te zeggen. Hoe kan dat toch? Doen we iets fout, doen "zij" iets wat wij niet doen of hebben we wat gemist? Zeker, daar lijkt het op z'n minst op, want keer op keer lezen we achteraf dat er oevers onbereikbaar worden, er vergunning voor schubvis benutting wordt gegeven of op zijn minst wordt overwogen etc. etc. De sportvisserij moet dan weer in het geweer komen en zeker achteraf is dat vaak niet handig en krijg je lang niet altijd meer wat je wilt hebben. Hoe moet het dan wel? Tja, een lastige vraag, waarop niet zomaar een antwoord klaar ligt, getuige het steeds maar weer achter het net vissen van de sportvisserij. Nu meen ik niet dat ik de oplossing heb gevonden, maar ik meen wel een beetje een idee te hebben waar dit probleem vooral door veroorzaakt wordt. Het valt mijns inziens te verklaren met één simpel woord: Imago. Het imago van de sportvisserij is klaarblijkelijk niet goed genoeg. Dit drong tot mij in alle hevigheid door toen ik recent, in het kader van de Provinciale Staten verkiezingen, aanwezig was bij een verkiezingsbijeenkomst van één der politieke partijen. Ik had mij voorgenomen een vraag te stellen over het vergunningenbeleid van de provincies ten aanzien van de sport- annex beroepsvisserij. En ziedaar: Toen het zover was en ik al die andere intelligente vragen om me heen hoorde en de toespraak van de fractievoorzitter had mogen beluisteren….. Toen stelde ik mijn vraag NIET. En mensen, dat kwam niet omdat ik me zorgen maakte of ik wel de juiste formulering had bedacht. Bij thuiskomst heb ik me het hoofd gebroken over het waarom. Simpel: Ik had niet het gevoel dat mijn vraag en het onderwerp "goed zou vallen" bij de aanwezigen. Ik bedoel daarmee dat ik ernstig het gevoel had niet serieus genomen te worden met een sportvisserij-onderwerp. En dat, vrienden, dat is nu precies het punt. Wij vissers weten dat de problematiek terdege wel serieus is. Aalscholvers die hele jaarklassen weg vreten, maar die door hun beschermde status niet mogen worden bejaagd; beroepsvissers die schubvisrechten opeisen waarvoor ze al tientallen jaren terug met miljoenen zijn uitgekocht; de duizenden arbeidsplaatsen en de honderden miljoenen euro's die omgaan in de sector hengelsport. Ja, wij zelf, wij weten wel wat er speelt. Maar het probleem zit hem volgens mij in het feit dat er buiten de hengelsport nog altijd een beetje lacherig met onze hobby wordt omgegaan. Vissers zijn laag opgeleide, weinig communicatief vaardige en teruggetrokken figuren die eens in de zoveel tijd een paar wormen uit de grond prikken om wat te gaan pielen met een hengeltje. Het is wat overdreven, maar in grote lijnen is dat wel het beeld. Zeg eens eerlijk, HEEL EERLIJK: Als je de liefde van je leven tegenkomt, ga je dan direct de eerste avond krakelen dat je heel graag vist? Als je op die ene wereld baan solliciteert, ga je dan tijdens het gesprek enthousiast roepen dat je grootste hobby vissen is? De echte fanatiekelingen onder ons zullen dat doen, maar de overgrote meerderheid…… Ik schaam me beslist niet, maar ben wel realist en schat dus in hoe het zal vallen. En dat vrienden, dat zal dus veranderd moeten worden. We zullen op diverse belangrijke fronten aan "imagebuilding" moeten doen. We zullen iets moeten vinden wat goed in de markt ligt. De beroepsvisser heeft zijn authenticiteit van vroeger en het imago van harde werker, net als de boeren dat hebben in het kijkcijferkanon "Boer zoekt vrouw". De milieu jongens hebben de zielige beestjes en vertrapte verschoppelingen. Wij zullen dus ook iets moeten verzinnen. Wie het weet, mag het zeggen! Groet, Iboe |