Dicentrarchus Labrax

17-12-2013 | Vangstverslagen | Overig | Schrijver: Ingmar Boersma
Foto_1

Het blijft een boeiende bezigheid, vliegvissen op Dicentrarchus Labrax, oftewel zeebaars. Elke winter en elk voorjaar kijken we er weer naar uit. Maar door de lange winter werd ons geduld enorm op de proef gesteld. De zeewatertemperatuur bleef lang achter in vergelijking met voorgaande jaren. Bij ongeveer 12 graden C. worden de eerste baarzen hier voor de kust gevangen. Dit was pas rond Pinksteren het geval. Wij (Oscar en ik) hebben toen een poging gewaagd, eigenlijk tegen beter weten in. Maar we konden niet langer wachten, het verlangen om er één te vangen was te groot. Dit draaide dan ook uit op een blank voor ons beiden, ondanks dat we vier verschillende stekken bevist hadden. De tweede keer was op 30 juni. De watertemperatuur was inmiddels opgelopen naar zo’n 15 graden. Oscar ving die dag zijn eerste twee zeebaarzen van dit seizoen aan de streamer. Super! Ik heb die dag geen aanbeet gehad.

Foto_2

Met wind en getijde moet je als vliegvisser altijd rekening houden als je heen gaat. Ik kijk altijd eerst naar de windsterkte en windrichting. Een windkracht vier is aan zee al behoorlijk pittig. Gelukkig heb je op de Maasvlakte meerdere mogelijkheden, en kun je bij bijna elke windrichting wel een stek vinden waar nog te vissen is. Bij een windkracht 5 a 6 zou ik niet zo snel die kant op gaan.

Getijde is ook heel belangrijk om te bekijken, maar meer om het tijdstip te bepalen wanneer je daar moet zijn op die dag. Voor ons vliegvissers is het ideaal om rond de laagwaterperiode te vissen. Een laagwaterperiode is meestal zes tot zeven uur bevisbaar met de vliegenhengel. In die tijd kun je meerdere stekken afvissen. Bij laagwater kunnen we de zeebaarzen bereiken die graag achter de stenen liggen of jagen. We vissen dan vanaf strekdammen of vanaf de stenenrand onder aan de dijken. Het beste is vaak de periode voor en na doodtij. Dus als er veel stroming staat. Hoe meer stroming, hoe beter. Vriend zeebaars houdt van stroming, dan komen de prooivisjes en krabbetjes in problemen. Valt de laagwaterperiode  vroeg in de ochtend, dan kun je er voor kiezen om in de loop van de middag die kant op te gaan. Want 's avonds is het dan weer laagwater. Hieronder een voorbeeld van een visdag. Om 06.00 uur kon ik veilig op de stenen staan. Tot ongeveer 13.30 uur kon ik nog vanaf de stenen vissen. Na die tijd werd het gevaarlijk.

Foto_3

Het is de kunst om zo diep mogelijk te vissen om de jagende zeebaarzen te bereiken. Wij vissen daarom ook met een zinklijn. Dat we nogal eens een wat streamers verspelen aan de stenen is een logisch gevolg. Daarom binden wij ze zelf. Om de kosten een beetje in de hand te houden, en omdat het heel leuk is je eigen streamers te binden. Een streamer is een nabootsing van een visje, gebonden op een sterke, scherpe haak.

Foto_4

In onze vakantie hebben Evert en ik voor twee nachten een huisje gehuurd bij het Beach-center aan het Oostvoornse meer. Het getij was gunstig, het was zowel ’s morgens als ’s avonds eb. Zo konden we mooi twee laagwaterperiodes per dag meepakken .

’s Maandags om 05.00 uur zijn we gaan  rijden, maar door een navigatie- probleempje kwamen we aan de verkeerde kant van de Nieuwe Waterweg uit, foutje! Dan maar het pontje bij Maassluis gepakt en via Rozenburg richting Maasvlakte gereden. Om 07.30 uur stonden we aan het water, wel een half uurtje vistijd verloren.

Evert begon naar rechts te lopen en ik naar links. Na een goed half uurtje een schreeuw. Evert had zijn eerste zeebaars te pakken. Een mooie veertiger aan een olijf kleurige streamer. Nummer twee volgde al snel voor Evert en voor ik het wist had ie nummer drie al weer te pakken, een stevige 52-er! Meteen een nieuw PR voor hem. Dat ging lekker!

Foto_5

Toen was het mijn beurt. De eerste zeebaars die ik ving was een mooie veertiger. In het volgende uur ving ik er twee bij van rond de dertig cm. Samen zes zeebaarzen op de eerste stek, het kon slechter. Op de andere stek kon ik ze niet vangen. Wel ving ik twee makrelen, Foto_6

’s Middags hebben we wat boodschappen gehaald en een uurtje geslapen in ons huisje. Die avond zijn we weer gaan vissen en Evert ging gewoon verder waar hij ’s morgens gebleven was. Hij ving drie zeebaarzen in een uur tijd. Geen groten, maar met een totaal van negen zeebaarzen op de eerste dag waren we dik tevreden. Er waren buien voorspeld, en we werden getrakteerd op een mooie lichtshow vanaf de Noordzee, gepaard gaand met veel gedonder. Hoog tijd om in te pakken!

De tweede dag verliep een stuk minder succesvol. De wind was aangewakkerd en kwam uit een andere hoek, dus waren we genoodzaakt om een andere stek te proberen. We waren ’s morgens al weer vroeg aan het water. We hebben nog een zeehond gezien, maar ik heb maar één zeebaarsje over de hele dag weten te vangen van 35 cm. op een chartreusekleurige streamer.  Ook had ik tot twee keer toe een volger van een zeeforel, voor de kant, maar hij wilde de streamer net niet pakken.  Evert heeft de zowel ’s morgens als ’s avonds geen beet gehad.

Op de laatste dag zouden we alleen in de ochtend vissen, en ’s middags weer naar huis rijden. We visten op een plek in de havens waar zich een mooie oesterbank bevind. Een oesterbank wordt als een hotspot voor zeebaars gezien, waar zich veel aasvisjes en krabbetjes ophouden en dus ook jagende zeebaars. Een nadeel is het grillige bodemverloop en het is er een stuk ondieper als in de rest van de haven. Doordat de zinklijn tussen de stenen zakt, kom je veel vaker vast te zitten.

Daarom visten we aan beide kanten naast de oesterbank, waar het wat dieper was. Ik kreeg een harde aanbeet en ik voelde meteen dat het een mooie was. De vis ging meerdere keren door de slip en het duurde een tijdje voordat ik hem aan de kant had. Een dikke vijftiger, ging het door me heen. Even snel meten en ja, 55 cm. Ik was nog niet verder gekomen als 49 cm, dus een PR voor mij. Evert was al aan komen lopen en maakte snel een paar foto’s, zodat de vis weer kon zwemmen. Een half uurtje later pakte ik er nog één. Een 40-er, ook op een chartreuse streamer.

Foto_7

Mijn rechter waadschoen was niet ongehavend uit de strijd gekomen. De zool had voor tweederde losgelaten tussen de stenen. Thuis maar even lijmen, zolang ik nog geen nieuwe heb.

In de laatste week van onze vakantie wilden we nog een keer een dagje heen. Het voelt toch een beetje als thuiskomen, als we tussen de raffinaderijen en olieopslagtanks door rijden op de Maasvlakte. Iets van: yeah, we mogen weer.

Foto_8

De wind stond niet zo gunstig, dus onze favoriete stek viel al snel af. En door broedende meeuwen was een andere haven ook geen optie. Overal staan dan bordjes met het opschrift ‘’Broedgebied, niet betreden’’. Dan maar op een nieuwe plek kijken waar we de wind schuin van links hadden. Na de situatie beoordeeld hebben, was de conclusie: ‘’gewoon een uurtje proberen’’. Het water in die haven was mooi helder en leek vrij diep.

Met een geplakte waadschoenzool stapte ik de gladde stenen weer op. Hiervoor had ik zwarte Polymax van Bizon gebruikt, en leek goed gelukt te zijn. Eens kijken hoe lang hij het vol houdt.

In het heldere water zag ik de olijfkleurige streamer al van ver aankomen uit de diepte. Plotseling zag ik in mijn ooghoek rechts onder de kant een grote zilveren flank richting mijn streamer schieten. Zeebaars? Harder? Schoot het door me heen. In een reflex hief ik de hengel in de hoop dat de vis de streamer niet gemist had. Het zware bonken verraadde dat het raak was. Zeebaars, yes! ‘’Jo’’ roep ik naar Evert. Wat een aanbeet! De vis kon niet veel lijn nemen zo kort onder de hengeltop, dus ik drilde hem rustig uit. 57 cm, weer een nieuw PR!

Foto_9

Evert had contact gehad met Olle en Thomas, twee andere vliegvissers die hun geluk een paar kilometer verderop hadden beproefd. Ze hadden de hele morgen nog niks weten te vangen, en kwamen even bij ons kijken. We waren inmiddels een paar honderd meter verderop, op een andere plek aan het vissen. Maar hier kregen we geen actie en we besloten om met z’n vieren het nog even op één van onze favoriete stekken te proberen. Hier stond de stevige wind weliswaar vol op de kop, maar dat hoefde niet verkeerd te zijn, natuurlijk. Nadeel is het troebele water en het feit dat we met de vliegenhengel niet zo ver tegen de wind in konden werpen. Maar soms is dat ook niet nodig als de zeebaars vlak achter de stenen ligt. In verband met het troebele water had ik er een paars/zwarte streamer aangeknoopt. Toch kwam er nog een aanbeet en ik was de enige van ons vieren die hier een mooie zeebaars ving van 53 cm.

Foto_10

Evert en ik hielden het na een uurtje voor gezien en de twee anderen gingen nog even terug naar de haven waar we het laatst hadden gevist. ’s Avonds hoorden we dat Thomas hier nog een grote 60+ baars had gevangen!

Begin september diende het Dyckers Zeebaarsweekend zich aan. Arno en ik hadden ons opgegeven voor dit gezellige weekend, waar een ‘wedstrijd’ aan gekoppeld was met mooie prijzen, die vrijdagnacht om 00.00 uur in zou gaan. Voor mij de derde keer, voor Arno de eerste keer. Arno had zo wie zo nog nooit op zeebaars gevist, en hoopte zijn eerste te vangen dit weekend. Vrijdagsmiddags zijn we die kant opgegaan om een paar uurtjes te kunnen ‘voorvissen’. Ik ving die middag een zeebaars van 41 cm, maar die telde dus nog niet mee voor de wedstrijd. Ik ving hem aan een paars/zwarte streamer, i.v.m. het troebele water.

Foto_11

Die middag trof ik op de stenen bij het water een skelet van een vis aan, waarvan ik nog niet weet wat het precies geweest is. De lengte was 95 cm. en de schedel was zo’n 7 a 8 cm. breed. Ik vermoed zelf dat het een soort steur is geweest. Ik heb de foto’s naar Sportvisserij Nederland gestuurd, maar nog geen reactie hierop ontvangen.

Foto_12

Foto_13

Ondanks het slechte weer zijn we die nacht toch nog op pad gegaan om een paar uur met rond laag water te vissen. We werden vergezeld door twee sympathieke jonge Belgen, waar we de hut mee deelden en die niet echt bekend met stekken waren op de Maasvlakte. In de stromende regen was ons vertrouwen ver te zoeken na een paar uur nog geen beet te hebben gehad. In de verte hoorden we één van de Belgen zijn maat roepen, en zagen wat lampjes schijnen op de oever. Die hadden er vast één. Maar om een uur of vier dan toch nog een aanbeet voor mij. Ik stond tot de knieën in het water en de vis leek een kleintje te zijn omdat hij mee zwom naar de kant. Maar voor mijn voeten draaide hij, zwom voor me langs en ging er als een speer vandoor. Wat een kracht! Hij bleef gaan! Met moeite wist ik hem te stoppen en aan de oppervlakte te krijgen. Dit was een serieuze vis! Hij had een lengte van 61 cm, en dat betekende 25 punten voor de wedstrijd. Ik ving hem aan een roze/zwarte streamer. Er was die nacht door de anderen niet veel gevangen dus ik stond op dat moment eerste in de wedstrijd.

Foto_14

Die morgen op tijd er weer uit voor het ontbijt en om de vangst door te geven. s’ Middags was het weer laag water en de plannen werden gesmeed waar te vissen. Gezien de wind kozen we voor dezelfde plek als de afgelopen nacht, maar na een uur of drie alles geprobeerd te hebben zonder beet, werd het tijd om een andere stek te zoeken.

Daar aangekomen bleken onze Belgen hier ook actief te zijn. Één van hen had een zeebaars van 40 cm. gevangen. Wij reden een paar honderd meter door en parkeerden de auto. Hier was de dijk zo steil en glad, dat we niet zonder schade aan ons materiaal of kleding naar beneden konden klimmen. Maar Arno had een touw in de auto liggen, en door deze aan een paal te knopen, konden we hierlangs ‘abseilen’. Ik viste met de natuurlijke kleuren olijf en wit in het vrij heldere water. Na een uurtje kwam een aanbeet, die al vlot loste. Snel de streamer weer op lengte en weer een tik maar weer schoot de haak los. Op een gegeven moment kijk ik naar Arno en zie hem naar zijn hengel wijzen, die tijdens de worp spontaan afgebroken is. En met dat naar hem kijk krijg ik beet, en vang ik een zeebaarsje van 39 cm. Door de gebroken hengel zijn we gestopt met vissen, omdat onze reserve hengels natuurlijk nog in het huisje stonden. Niet zo slim.

Foto_15

Ik was gezakt van de eerste naar de derde plek in het klassement, omdat elders wel goed was gevangen. Ik stond één punt achter op nummer twee, die ook een zestiger zeebaars had weten te vangen.

Die zaterdagavond was er een heerlijke barbecue georganiseerd, en het weer werkte ook nog mee. Het was gelukkig droog.

De volgende morgen vroeg weer aan de bak, maar we hebben geen beet meer gezien. Ik had verwacht dat ik wel gezakt zou zijn in het klassement, maar dat was niet het geval. De anderen hadden ook slecht gevangen.

En zo eindigde ik, evenals vorig jaar, op de derde plaats van de 31 man. Niet verkeerd! Totaal zijn dat weekend 87 zeebaarzen, twee horsmakrelen, een paar finten, twee zeeforellen en een bot gevangen aan de vliegenhengel. Er zaten opvallend veel kleinere zeebaarzen bij. Ik had ook de grootste zeebaars van het weekend, samen met Jasper Vos die er ook één van 61 cm. had.

Foto_16

Vismaatje Oscar was mede door zijn nieuwe baan niet in staat geweest om in de vakantiemaanden achter de zeebaars aan te gaan. Bij het Dyckers-weekend moest hij ook al verstek laten gaan. Vandaar zijn voorstel om allebei een dagje vrij te nemen en er een weekendje tegen aan te gooien. Goed, ik offerde me wel weer op en toen we allebei die vrijdag verlof hadden, kon ik het huisje voor twee nachten bespreken. Er was er ook nog maar één beschikbaar, de rest was allemaal bezet door Polen, die op de tweede Maasvlakte aan het werk waren.

Foto_17

Vrijdagmorgen 4 oktober begonnen we op de stek waar ik ‘s nachts die 61-er gevangen had. Na zo’n drie uur smijten en lopen hadden we beiden nog geen stootje gezien. Dit begon niet best, verkassen maar. Een paar honderd meter verderop in een andere haven, kreeg ik weer een volger van een zeeforel voor de kant, die net niet mijn grijs/witte streamer durfde te pakken.

Het was water was inmiddels al aardig aan het stijgen, dus als we nog wilden verkassen moesten we het nu doen. Dus in de auto en verder. Volgende haven, ook hier was het water glashelder. Na het binnenstrippen trok ik de streamer voor me langs om een nieuwe worp te maken en op dat moment knalde er een zeeforel vol op mijn vlieg, hebbes! ‘’Zeeforel’’ Riep ik naar Oscar. Oscar kwam naar me toe lopen voor een foto, en in de tussentijd wilde ik de vis op een bedje kelp fotograferen. ‘’Ploep’’ Het hoefde al niet meer. De vis was tussen de stenen door geglipt het water in. Jammer dan, geen foto.

Foto_18

Wij waren toch wel benieuwd naar de nieuwe haven, waar de laatste weken behoorlijk goed gevangen was. Die avond, na een paar keer verkeerd te zijn gereden, kwamen we net voor donker aan bij de nieuw aangelegde haven. Hier vingen zowel Oscar al ik onze eerste twee zeebaarzen van het weekend. Geen groten, maar we waren er blij mee.

Foto_19

De volgende morgen vroeg weer terug naar dezelfde stek. Toen we uit de auto stapten wisten we niet wat we zagen. Op verschillende plekken jagende vis aan de oppervlakte! Weliswaar iets te ver uit de kant, maar wie weet…. Vissen!

Al snel vingen we de ene scholenbaars na de andere. Wat een vechters en wat een aanbeten! Een geweldige sport, heerlijk! Oscar ving er tien die ochtend en ik dertien. Om 11.00 uur was het gebeurd, ze waren weg. Allemaal vissen van rond de 35 a 40 cm. in topconditie.

Dezelfde avond hebben we nog een paar uur op een anders plek gevist, maar geen beet gehad.

Omdat het toch wel erg leuk werk was, toch zondagmorgen nog even terug naar de scholenbaars-stek. Geen jagende baars te zien, maar ze zaten er wel.

Ik ving er elf, waaronder een paar veertigers en Oscar had er zes. Kieskeurig waren ze totaal niet. We haakten ze aan streamers van 10 cm. in de kleuren grijs, pale-olive, baarskleur met strepen en aan zwart met paars.

Op de terugweg richting Rotterdam hebben we elders nog twee uur gevist, maar meer zat er niet in.

Al met al een geslaagd weekend met samen 44 zeebaarzen en een zeeforel, al zaten er dit keer geen grote vissen bij.

Deel deze pagina