Vissen bij Sydney en Melbourne

15-05-2017 | Artikelen | Buitenland | Schrijver: Ingmar Boersma
Onderstaand leest u een al in 2006 gepubliceerd verhaal dat zich dit maal rondom Sydney en rondom Melbourne afspeelt.
 
Ik heb er de laatste jaren een "gewoonte" van gemaakt om voor onze vakanties verre oorden uit te kiezen. We kwamen ook terecht in Australië en dit machtige land heeft ons hart gestolen. Twee jaar na dato gingen we dus voor de tweede keer, maar nu heel wat beter voorbereid. En, zoals het een gedreven "buitenlandvisser" als ik betaamt, hoorde bij die voorbereiding ook de planning van enkele vistrips. Dat die visserijen met het vervagen van grenzen door internet prima achter je PC kunnen worden geörganiseerd zal ik u met onderstaande vertellen. Het nadeel van internet is echter dat het zodanig uitgebreid is dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet. Je moet voor lief nemen dat als je “effe gaat googelen”, dat je dan een berg sites voorgeschoteld krijgt waarvan er misschien maar enkelen echt interessant zijn. Het is ook heel handig om sites te zoeken van bijvoorbeeld plaatselijke hengelsportverenigingen of andere clubs, maar ook plaatselijke winkeliers zijn natuurlijk prima. Het gaat erom dat je zoveel mogelijk lokale info verzamelt en dat gaat het beste met lokaal gevestigde vissers. Ik plaatste een oproep op een forum met de mededeling dat ik in april zou komen en waar ik heen zou gaan. Of mensen mij info konden verschaffen. Nou, de info op zichzelf was een beetje sumier, maar wat ik hoopte, gebeurde: Ik kreeg uitnodigingen om een dagje mee te gaan vissen. Met een local op stap, dat is toch altijd het handigste nietwaar?! Daarnaast vond ik een site van een visclub in Melbourne, hier stuurde ik een mail heen en ziedaar, ook hier rolde een vis uitnodiging uit. Ik vertrok dus op vakantie met de nodige informatie, twee geboekte visdagen en twee uitnodigingen op zak.
 

Sydney

Sydney is onze eerste pleisterplaats en tevens één van de plekken waar ik een uitnodiging heb openstaan. Al een dag na aankomst word ik enthousiast gebeld in mijn hotelkamer door Ron, mijn "internetkennis" en hij heet me hartelijk welkom in Sydney. Alsof je thuis komt! Enfin, we spreken wat details door en de datum/tijd wordt gepland. Op de ochtend van handeling sta ik in de haven, vlak onder de Sydney Harbour Bridge. Een kleine boot met kajuitje komt eraan met een enthousiast zwaaiende Ron aan boord. "Ingmaaarrrr!!!" Met een traditioneel "G.day Mate, how are you", stap ik aan boord en kan het feest beginnen. Zijn boot heeft de welluidende naam "The Office" en daar moet ik toch het fijne van weten. Ron kijkt me grijnzend aan en zegt: "Is je dat nooit opgevallen? Ik sluit mijn berichten op het forum altijd af met: A bad day AT the office is better than a good day IN the office". Vanaf dat moment is het ijs, wat er eigenlijk nooit geweest is, definitief gebroken. We geven elkaar de "high five" en nog voordat de Harbour Bridge uit beeld is verdwenen liggen we dubbel van het lachen en wisselen visinfo uit. We beginnen al met vissen in de haven, vlakbij wat stenen en een klein strandje. We vangen hier de nodige Yellowtails en Ron bewaard deze in een box met goede watercirculatie. Ja vrienden, in Aussieland mag je nog gewoon met levend aas vissen. Als we genoeg aasvissen hebben naar de zin van Ron, stuiven we de Tasman Sea op en gaan een mijl of 11 uit de kust op zoek naar de Dorado of Dolphinfish die door Ron Dolly wordt genoemd.
Een doodgewone boei, maar wel speciaal voor sportvissers neergelaten
Een doodgewone boei, maar wel speciaal voor sportvissers neergelaten
We proberen een stek die gecreëerd is doordat een boei is neergelaten. Niks meer en niks minder. Die boei wordt neergelaten en met een kabel op de bodem verankerd. Rondom die boei verzamelen zich kleine vissen en dat trekt weer grotere rovers aan. En dat doen ze puur en alleen voor de sportvisserij. Tja, daar kunnen we hier in ons land nog wat van leren. En inderdaad zwemt er volop dorado rondom de boei. Achter elkaar knallen ze op onze deelt levende en deels dode geelstaarten. Op het lichte spinmateriaal is dat opperbeste sport en we vermaken ons dan ook prima die dag.
Deze “Dolly” was niet groot, maar gaf wel goed partij op het lichte spinmateriaal
Deze “Dolly” was niet groot, maar gaf wel goed partij op het lichte spinmateriaal
Je kunt niet zomaar alles onvoorzichtig vastpakken
Je kunt niet zomaar alles onvoorzichtig vastpakken
Later proberen we het ook nog wel trollend op groter wild, maar dat mag vandaag niet baten. We eindigen de dag weer in de haven en diezelfde avond gaan we met de vrouwen erbij uit eten in Sydney. "Als jullie volgende keer weer in Sydney zijn, dan laat je het wel weten hoor! Probeer het dan in januari/februari te plannen, dan gaan we naar ons zomerhuisje een uurtje of drie rijden. Dan gaan we daar op de marlijn." Dat Ron hiervan elk woord meent betwijfel ik geen moment. Sterker nog, die afspraak heeft inmiddels al plaatsgevonden, maar daarover in een ander artikel meer.
Ron’s “kantoor”; er zijn slechtere plaatsen om een dagje te “werken”.
Ron’s “kantoor”; er zijn slechtere plaatsen om een dagje te “werken”.

 

Melbourne

Nadat we een tocht door Tasmanië maakten, volgde Melbourne en hier had ik mijn volgende uitnodiging staan om te vissen met Rob. We hebben al vantevoren besproken wat we voor visserij gaan doen en dat wordt in dit geval forelvissen. 's Ochtends in alle vroegte zal Rob mij ophalen. Het is 6 uur, want we moeten eerst nog een "klein stukje rijden". En als een Aussie het over een klein stukje rijden voor een vistrip heeft, dan is dat in dit geval zo'n drie uren tuffen. Enfin, ik stap dus in de vroegte de lift in mijn hotel uit en wordt opnieuw door een super enthousiaste rob onthaald. Lachend schudt hij mij de hand en we lopen naar zijn gereed staande auto. Tijdens de rit hebben we het over vanalles en na een kleine twee uur stoppen we voor koffie. Van de gelegenheid maken we gebruik om een plaatselijke hengelsportzaak te bezoeken, waar ik wat typisch handgemaakt Australisch kunstaas niet kan weerstaan. Een uurtje later komen we aan bij Eelden Pondage, een flink soort meer waar we het op de forel gaan proberen.
Typisch Australisch bezoek, een wat al te opdringerige zwarte zwaan
Typisch Australisch bezoek, een wat al te opdringerige zwarte zwaan
We gooien de hengels in en nemen diverse aassoorten. Een soort meelwormen en het bekende Berkley Powerbait forellendeeg. Rob verzekerd mij dat het prima is om het deeg op de haak te kneden en dit stil op de bodem te laten liggen. Ik heb wat twijfels, maar wil niet direkt tegendraads gaan doen. Hij is immers bekend hier. Na een uurtje of wat - ik besluit net dat als het met de lunch nog niet wat wordt, dat ik dan met wat kunstaas ga smijten - begint plotseling de hengel rechts van mij een vrolijk dansje te doen, daarbij muzikaal ondersteund door het gezang van de vrijloopmolen van Shimano. Ik spring geschrokken op, vergrendel de vrijloop en zet de haak. Hangen! En een mooie ook! Er volgt een stevige en enerverende dril met diverse runs. Ik heb in mijn leven nog nooit eerder een serieuse regenboogforel gevangen. Een keer een kleintje in een bosvijver, maar dat was het dan ook. Wel een dikke zeeforel in een snelstromende rivier in Zweden, maar geen "regenboog". Uiteindelijk weet ik de dril in mijn voordeel te beslissen en ik vang een fraaie regenboogforel waar ook Rob jaloers op is. Hij is groter dan zijn persoonlijk record. De vis meet ruim 70 cm. en weegt 5 kilo. Een prachtvis waar ik heel blij mee ben!
Mijn record regenboogforel, ruim 70 cm
Mijn record regenboogforel, ruim 70 cm
We eindigen deze visdag onderweg terug in een andere, veel grotere hengelsportzaak. Hier koop ik wat DVD's over vissen in en rond Australië. Ook dit gezellig samenzijn kent z'n einde en traditiegetrouw gaan we ook hier met beide dames erbij uit eten. In het restaurant overhandig ik Rob iets speciaals om onze kennismaking een bijzonder tintje te geven. Ik heb voor hem een ingelijste reproduktie van een schilderij van kunstschilder Remko Van den Berg meegebracht. Rob is er heel blij mee en Remko kan trots zijn op de wereldwijde verspreiding van zijn kunstwerken. Ook Rob en zijn vrouw Anne verzoeken ons dringend om bij een hernieuwd bezoek aan hun land, wederom kontakt met hen te zoeken. “Kom dan in oktober ofzo, dan gaan jullie mee naar onze vakantiewoning in het westen van Victoria. Da’s aan een prachtig meer en dan gaan we daar forelvissen.” En ook deze belofte is inmiddels al opgevolgd door een concrete afspraak…..
 
Altijd doen
Na wat ik heb meegemaakt zou ik iedereen aanraden om zijn (vis)vakantie ook eens via internet voor te bereiden. Zoals u hierboven kunt lezen kan dit tot zeer leuke resultaten leiden. Leuk qua visserij en zeker ook leuk omdat je op die manier nieuwe kontakten kunt op doen. En wat is er nu nuttiger dan plaatselijke info over een voor jou onbekend visland?
 

Deel deze pagina