Je eigen visparadijs

04-11-2014 | Artikelen | Buitenland | Schrijver: Ingmar Boersma
Dit artikel over mijn tropenvisserij tijdens mijn huwelijksreis verscheen eerder in het clubblad “De Hengelsport” van de HSV in Zwolle in 2002. Door het pre-digitale tijdperk zijn de foto’s ingescand en dus van mindere kwaliteit. De tekst is niet aangepast en dus mogelijk gedateerd.
 
De big game boot op Alphonse; de Bijoutier
De big game boot op Alphonse; de Bijoutier
In een eerder stadium berichtte ik u al eens over enige visavonturen  die ik in de tropen beleefde. Als vervolg hierop maak ik u graag deelgenoot van een aantal gebeurtenissen tijdens mijn laatste tropenvakantie. Ik moet u er vantevoren bij vertellen dat het hier tevens mijn huwelijksreis betrof. Op meerdere fronten dus een trip met een gouden randje.
 

Mauritius en Rodrigues

Mijn reis vond plaats in oktober 2001 en voerde ons deels naar bekend en deels naar onbekend terrein. We vertrokken eind september om te starten op het schitterende eiland Mauritius in de Indische Oceaan. Mauritius is een eiland dat bekend is vanwege zijn grote vissen. In de regel kun je stellen dat je er niet zo veel vis vangt, maar dat er wel kans bestaat op erg grote exemplaren. Je moet dan bijvoorbeeld denken aan de mogelijkheid van een marlijn van 1000 pond (ja, ook hier zijn die formaten wel zeldzaam) of een fors formaat van deen of dandre haaiensoort. Juist vanwege het vrij grote risico om geheel zonder vis huiswaarts te keren heb ik op Mauritius geen vispogingen ondernomen. Temeer omdat de bootprijzen wel vrij hoog liggen.
We verbleven op Mauritius 12 dagen, waarvan 3 op het bij Mauritius behorende kleinere eiland Rodrigues. Dit eiland is werkelijk een verademing. Klein, rustig, veel onverharde wegen en nog weinig toerisme. Ook hier trof ik het niet qua big game visserij, want omdat het seizoen pas een maand of twee na ons verblijf begon, was de beste big game boot van het eiland uit het water voor onderhoud. Jammer, jammer, jammer. Berichten en foto’s van Rodrigues liegen er namelijk niet om. Veel soorten rijkdom, goede vangsten en ook zeer leuke formaten. Waar je op Rodrigues en ook op Mauritius wel rekening mee moet houden is de mogelijkheid van een sycloon. Tijdens het betere visseizoen, dat zeg maar van half november tot april loopt, loop je dus ook de kans door een sycloon verrast te worden. Tijdens dit geweld is varen en dus ook vissen uitgesloten.
Ondanks alles heb ik op Rodrigues nog wel een halve dag gevist. Ik ging, met een aantal daar opgedane vrienden het zogenaamde “lagoonfishing” beoefenen. Zeer autentiek, met de handlijn, een haak en een stukje vis eraan. We vingen veel, maar kleine vis die de heren de naam “Honeycomb Grouper” meegaven. Wel leuk hoor met zo’n handlijn.
 

Wat een prachtige soorten rijkdom
Wat een prachtige soorten rijkdom
Wederom de Seychellen

Mijn vorige vissige tropenstory speelde zich af op de eilandengroep de Seychellen. Welnu: Het tweede deel van onze huwelijksreis, namelijk 15 dagen, verbleven we hier wederom. Gewoon omdat het er zo magnifiek mooi en heerlijk is. Uiteraard heb ik de gelegenheid te baat genomen om weer een paar vissen een oor aan te naaien, hetgeen zelfs tijdens de honeymoon de volledige instemming van mijn Ega had. Snappen jullie nu dat ik met haar getrouwd ben, ja toch zeker!
We verbleven ondermeer op het voor ons inmiddels bekende eiland Praslin, waar ik afgesproken had met een Belgische visgids die al jaren in de Seychellen woont. Ik heb hem tijdens een eerdere trip ontmoet en had via e-mail al een visafspraak gemaakt. Zo kwam het dat we ‘s ochtends om 7.00 uur aan het strand stonden en met de big game boot vertrokken. Roland, mijn Belgische vriend, had een vriend van hem uit Frankrijk over die mee viste en zijn eerste big game avontuur tegemoet ging. Het was een prachtige dag en we vingen geelvintonijn en een leuke wahoo. Tussen de middag werd de verse vis op een eilandje gebarbecued en dat was gezellig en bovenal kostelijk van smaak. Minstens zo leuk was echter de kennismaking en de gesprekken met de schipper van de boot. Het was een gezellige Seycheloi (inwoner van het land), die veel te vertellen had over zijn (vis)avonturen. Het voert te ver ze hier over te nemen, maar geloof me, ik heb ervan gesmuld. Deze gesprekken ontaarden uiteindelijk in een uitnodiging voor mij en mijn vrouw om de volgende avond samen te dineren. Tevens heeft de man mij uitgenodigd om, als ik nog eens op het eiland ben, met hem mee te gaan voor een nachtsessie op de drop-off. We gaan dan voor de zwaardvis. Mensen, mensen, mensen, maak me niet gek!!!!! Als ik dit nog ga meemaken en als ik  er succes mee heb, horen jullie het zeker van me!
 


Privé visparadijs

Of ik nog wat spektakulairs ga vertellen? Zeker, maar dat bewaar ik voor ‘t laatst! Gedurende onze vakantie verbleven we ook een paar dagen op het ver van de hoofdeilanden gelegen eilandje Alphonse. Als je het nu over een paradijs en helemaal over een visparadijs hebt…….

Alphonse is gelegen op ongeveer een uur vliegen van het hoofdeiland. Kenmerkend voor de wateren is dat ze door hun afgelegenheid niet druk bevist worden en dat het er diep, zeer diep is. Als je nagaat dat rondom de grote eilanden, die op een plateau liggen, het water niet dieper is dan zo’n 90 meter, dan mag ik de wateren rond Alphonse wel diep noemen. Op hooguit 10 minuten varen vind je al een trog tot 5 kilometer diepte! Het laat zich raden dat langs dergelijke drop-offs zeer voedselrijk water stroomt met een hoge concentratie aan vis. Voeg daarbij de lage visserijdruk en het feest is compleet.

Mijn verwachtingen waren dan ook hoog gespannen en ze werden absoluut bewaarheid. Op het eiland bevindt zich een watersportcentrum voor duikers en biggame vissers en daarnaast zijn er twee vliegvisclubs! Deze twee laatsten organiseren onder begeleiding van getrainde en fulltime werkende visgidsen vliegvistrips naar eilandjes in de direkte omgeving om daar op bonefish en ander gespuis te jagen. Er komen voor dit doel veel Amerikanen op het eiland en zij beweerden allemaal dat dit ‘s werelds beste stek is voor deze vissoort. Aangezien Amerikanen zeer kieskeurig zijn wat dat aangaat, neem ik aan dat ze gelijk hebben.










 

Los gaan

Na rijp beraad besloot ik, ondanks de hoge kosten, 1,5 dagen vissen te boeken op de biggame boot “Bijoutier”. De eerste dag vertrokken we om 07.30 uur en voeren een eind weg richting het eiland St. Francois. Het eigenaardige was dat de manager van het watersportcentrum, Jean-Louis, die zelf ook mee was gegaan, mij vertelde welke stek we voor een bepaalde vissoort zouden aandoen. “We starten hier eerst voor de wahoo, grote exemplaren”. Dat werd bewaarheid, want we pakten er verscheidene. Allemaal boven de 20 kilo en mijn persoonlijk record ging er ook aan. Dat staat nu op 30 kilo!
Mijn nieuwe PR Wahoo staat vanaf nu op 30 kilo
Mijn nieuwe PR Wahoo staat vanaf nu op 30 kilo

 
Tevens pakte ik op deze stek mijn nieuwe persoonlijk record barracuda, met een gewicht van 23 kilo.
Mijn nieuwe PR barracuda staat nu op 23 kilo
Mijn nieuwe PR barracuda staat nu op 23 kilo

 
Toen, het was tegen 12 uur, gebeurde het. Een knalharde aanbeet op de door mij meegebrachte Rapala Magnum 22 in donkerpaarse uitvoering. Bij het biggamen weet je nooit wat je boven het hoofd hangt, dus nam ik plaats in de stoel. Al snel bleek dat het hier om een exemplaar ging dat erg fors was. Nadat we 25 minuten verder waren en de vis alleen nog maar lijn genomen had, begon het besef ook tot mij door te dringen dat ik bezig was met een vis die elke eerdere vangst moest gaan overtreffen. Na ongeveer 45 minuten kon ik voor het eerst starten met lijn terugwinnen. Het ging echter op en neer, want ook de vis had zich voorgenomen om als overwinnaar uit deze strijd te komen. En stel je dit tafereel eens voor in de tropen, 32 graden en een brandende zon loodrecht op je kop zo rond het heetst van de dag.
De hengel stond in een hoek van 90 graden
De hengel stond in een hoek van 90 graden
Enfin vrienden, de 50 lbs hengel stond vrijwel permanent in een hoek van 90 graden en ik werd steeds vermoeider. Na 1,5 uur gaf de vis voor het eerst blijk van het feit dat hij minder plezier in het leven begon te krijgen en kwam hij dichter en dichter bij de boot. Na 2 uur(!), we waren inmiddels een flink stuk afgedreven, toonde vismans zich voor het eerst. Enige wilde kreten stegen op van het dek en mij werd verteld dat het om een forse witpunt rifhaai ging. Het beest werd geschat op minstens 3 meter en minimaal 150 kilo. Op dat moment kon het me niet meer zoveel schelen, ik was werkelijk KAPOT! Het geval wil dat je bij het vangen van een dergelijk formaat haai maar twee mogelijkheden hebt: Ofwel je doodt de haai door hem een strop om de staart te gooien en hem enkele momenten achterstevoren door het water te slepen (de vis sterft dan binnen enkele seconden door zuurstofgebrek), ofwel je snijdt de lijn door en laat de haai gaan. Een tussenweg is er niet omdat het levend aan boord halen, bijvoorbeeld voor een foto, een niet echt veilige optie is. Mede omdat we zeer dicht bij een rif waren beland en omdat haaienvlees niet echt een delicatesse is, kozen we voor optie twee. Toen de lijn gekapt was, zag ik dat we op hooguit 20 à 30 meter voor het rif zaten waar de branding donderend op stuk sloeg. Linke soep, maar ook daarvoor had ik weinig aandacht op dat moment. Mijn aandacht ging eerst volledig uit naar een stevige lunch en voor alles naar een literfles spa blauw. Die kwam zo uit het ijs, maar ik maakte hem desondanks binnen tien minuten soldaat!
 

Nabranders

Bijgekomen van de inspanning en toen inmiddels toch een beetje teleurgesteld dat ik geen goede foto had kunnen (laten) maken, werd de vistrip voortgezet. We togen nu naar een plaats waar we, zoals Jean-Louis beloofde, op Giant Travelly en groupers zouden vissen.
Giant Travelly op bestelling
Giant Travelly op bestelling
Geloof het of niet, maar daar aangekomen vingen we deze vis binnen korte tijd. Ook enige fraai ogende jacks en groupers werden mijn deel. Zoals dat heet keerde ik Moe maar voldaan terug.
De volgende dag gingen we voor de ochtenduren met de Bijoutier opnieuw op pad om de bodemvisserij ter plaatse te beoefenen. Geweldig! Met handlijnen vissen en dan op dieptes rond 40 meter. Allerlei vreemd gekleurde handel komt er dan boven zoals groupers, papegaaivis, snappers, kapiteinsvis (nooit at ik zo’n heerlijk gerecht!) etc. Over het bodemvissen op riffen en koralen wellicht in een later stadium nog eens wat meer, maar neem van mij aan dat het een heerlijke afsluiting was van mijn visbelevenissen.
 
 

Deel deze pagina